แว่วเสียงครวญ..บรรเลง..เป็นเพลงรัก
สุดจะหัก..อาลัย..โหยไห้หา
หวานน้ำคำ..เธอพร่ำ..จำนรรจา
บาดอุารา..ซึมซ่าน..สะท้านทรวง
พรหมลิขิต..บันดาล..ให้พานพบ
คงสยบ..ใต้ร่มเงา..เฝ้าห่วงหวง
ดอกรักบาน..พลิ้วไหว..อยู่ในทรวง
ให้ก้าวล่วง..สู่นิยาม..ความผูกพัน
ส่งสายตา..ฝากลม..มาบ่มรัก
ไม่นานนัก..สุกงอม..รักหอมหวาน
บ่มหัวใจ..ด้วยไมตรี..มีให้กัน
คงสุขสันต์..เกี่ยวดอง..ทั้งสองใจ
มาตรแม้นว่า..วาสนา..ชะตาเสริม
ช่วยก่อเติม..ไฟรัก..ให้ยิ่งใหญ่
คำว่า"รัก"..จะสลัก..ปักกลางใจ
ภูผาใหญ่..มิอาจกั้น..ฉันและเธอ
ถึงห่างไกล..เพียงใด..ไม่เคยหวั่น
"กันและกัน"..คำนี้..ที่เสนอ
เรามีเรา..ใจมีใจ..ใคร่พบเจอ
ฉันมีเธอ..เธอมีฉัน..ทุกวันวาน
เมื่อรักนั้น..เข้าใจ..ในความรัก
น้ำต้มผัก..ขื่นขม..ชมว่าหวาน
อย่าเปลี่ยนแปล..ค่านิยม..อุดมการณ์
เกรงอ้อยตาล..จะพาลขม.."ชมไม่ลง"....
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น